sponsor

De Boer en Zoon

25 JAAR  MEER-KUNST

Meer-Kunst is een bloeiende kunstenaarsvereniging geworden. Die haar vleugels uitstrekt. Buiten de Watergraafsmeer.
Want, inderdaad, kunstenaars in vereniging moeten achter de horizon kijken. Altijd. Kunst mag geen grenzen kennen.

Dit in tegenstelling tot de gemeentepolitiek.  Want gemeenten en deelgemeenten willen elkaar altijd maar opslokken. En of dat nou altijd even verstandig is...
Daar hebben we het hier niet over. Hier gaat het over kunst. Door mensen die je kent. Niet van ver over de grenzen. Nee, je kunt de kunstenaar, schilder, tekenaar, beeldhouwer of fotograaf gewoon tegenkomen op straat. Zodat je makkelijk met de maker van gedachten kunt wisselen over de bedoeling van het kunstwerk. Daar word je wijzer van.

Van deze bloeiende kunstenaarsvereniging heb ik de eer de eerste voorzitter te zijn geweest. Samen met anderen heb ik de vereniging opgericht, zoals dat heet.
Niet omdat ik kunstenaar ben - juist niet. Ik zat in de wijkraad, die de voorloper was van de eerste stadsdeelraad, toen het allemaal begon.

Dat ging zo.
Ik had iets met Polen - daar ligt het begin.
In de nadagen van die periode vond er in Polen een soort staatsgreep plaats. Iedereen zette kaarsen voor de ramen, uit solidariteit met het arme Poolse volk.
Er kwam een hulpcomité Watergraafsmeer voor Poolse kinderen. Die organiseerde een inzameling, en een festival in een witte tent. Een geweldig programma. Eind april. Dan kan het nog best fris zijn, en dat was het ook. Veel te fris.

Daarom besloot de voorzitter van de wijkraad, Piet Sagel, het een jaar later nog eens dunnetjes over te doen, als een ding op zichzelf, want met de Poolse kinderen waren we klaar, die hadden een heel transport hulpgoederen gekregen.
Het had nog een beter programma, goede artiesten in allerlei zalen en was mooi gepland aan het eind van de maand mei. Verder was er een schilderijententoonstelling in de jeugdzaal van de Koningskerk.

Er kwam ook weer een witte tent. Het was het beste wat ooit in de Meer is georganiseerd. Feestelijk was het. Maar helaas, het was nog van voor de klimaatverandering. Het was erg koud en nat en het vroor bijna in de nacht, iets wat nu niet meer kan in die tijd van het jaar.

Zo is er toch vooruitgang.
Het affiche van de manifestatie heb ik hier bij me (gemaakt door Helge Lippe). Het was de tijd van de uitvallende Japanse kers, vandaar de kleur. De Meer heeft Meer. Hang het op!
Door de kou vluchtte iedereen de kerk in, daar was het goed toeven. Daar was meer kunst dan in de hele Meer. Het was druk.
En daar hingen ze, de mannen en vrouwen van het eerste uur.
Mag ik ze noemen?

Het was prachtig, en iedereen vond dat het herhaling verdiende.
Daar begon het gesleep met aangekochte panelen naar de Vergulden Eenhoorn en elders, bestuursvergaderingen en uiteindelijk een bezoek aan kandidaat-notaris Blekemolen.  Dat is nu dan dus 25 jaar geleden. We overwogen nachtwaken bij de schilderijen te houden, zo trots waren wij.
De bedoeling was: verspreiding van eigen kunst onder de Watergraafsmeerders, en een platform en naamsbekendheid bieden aan kunstenaars uit de Meer, al dan niet professioneel. Die combinatie van amateurkunstenaars en professionelen was belangrijk.
Er kwamen nieuwe leden bij. Reeds toen ontvielen ons enkelen.
Modeltekensessies werden georganiseerd. Men stak van elkaar op.
Ook werd er een paar keer een soort tijdschrift uitgeven, met artikelen over kunst.

Inmiddels is de vereniging volwassen geworden en ben ik iemand uit een erg grijs verleden, ben er een beetje in blijven stilstaan zoals U merkt. Ik kwam in de deelraad terecht, en stopte na een tijdje met het voorzitterschap.
Dat waren andere tijden, terug naar de onze.

Een website, een strakke organisatie en tentoonstellingen steeds verder naar buiten. Leden komen en gaan.
En steeds meer kunst. En dat in een economische crisis.

Ik wens de vereniging mooie jaren toe, en wens ze geluk met deze sfeervolle tentoonstelling.

Jan Dijk